Piękno Tęsknoty - wiersz wspomnieniowy

Przed kilkoma dniami wróciłem pamięcią do wiersza "Piękno Tęsknoty".

Był on drugim po "A' Jesień ", rozpoczynającym kolejny rozdział mojego pisania. 

Rok 2003 był bardzo burzliwy. 

Powstał tomik zeszytowy " Spowiedź", przerwany po kilku utworach tomik "Noc", zbiór wierszy "Długa droga do", ukazał się zbiór felietonów "Myśli zebrane", ukończyłem kolejny rok studiów i 21 lat. 

Jesień przyszła cudowna i ciepła, zmieniając jeszcze wiecej w moim życiu osobistym, niż wiosna. 

Zacząłem pisać nowe opowiadania, bezsilnie odkładając na bok dwa projekty na powieści. 

Wiosna przyniosła potknięcia i załamania, jesień odwrotnie, powolne odradzanie się, czy raczej pozorne, bo nie wiedziałem, co mnie jeszcze czeka.

Niemniej, zbliżał się 4 rok mojego pisania i czułem, że i jak ja, moje pisanie również się zmienia. 

Powstał wiersz "A' Jesień" i pózniej " Piękno Tęsknoty ", tak lekko inne, od tego, co do tej pory. 

Robiłem bardzo małe, acz widoczne kroczki. 

Poniżej zamieszczam ten utwór, a dlaczego o nim akurat piszę? Wy także będziecie mieli okazję zobaczyć, jakie było to moje pisanie przed 10... prawie 13 laty, zanim ukażą się nowe z tomiku "Wystrugany" i sądzę, że zauważycie różnicę. 

Zapraszam do czytania i pozdrawiam, szczególnie czytelników ze Stanów Zjednoczonych. 

"Piękno Tęsknoty"

Nareszcie stoję u twoich drzwi

Nareszcie wchodzę, zostawiam sny.

Promienie dnia wkradają się

Do naszych ścian, do naszych ciał.

Żar łaknie, chłodna kołdra 

Nie wychodź proszę, trochę zostań. 

Tęsknota jest piękna 

Kreśli poetycko duszę

Gdy ciebie przy mnie nie ma

Rozpala wspomnienie na skórze. 

Tęsknota rozkwita 

W mym wnętrzu, w mym sercu 

Gotowa przywitać ciebie 

Wkrótce, w zaczęciu. 

Parno za oknem 

Chcesz iść na przechadzkę 

Ja nie chcę, wstrzymuje,

Bądź dziś tylko dla mnie. 

Wspólne chwile odwiedzin

Nacieszyć się tobą nie mogę 

Z trwogą patrzę na zegar 

Kradnie czas nasze dłonie. 

Najchętniej nie wychodziłbym wcale 

Ten dzień niech trwa wieki 

Póki iskra nie zgaśnie 

Moment ten jest daleki. 

Tęsknota jest piękna 

We mnie rozkwita i czeka 

Aż przyjdzie następna 

Nasza tylko, chwila przeklęta.

Pozwól mi minutę 

Zostać w twoim jedwabiu 

Zapomnę, że czas nagli 

Zegar porwie czary. 

Wiem, zaraz wychodzę 

Tęsknota ma powraca

Blaskiem uczuć oślepia 

Pięknem, do kolejnego spotkania. 

Z tomiku " Jesienne U'Rozkoszenia" 2005 by Quantino S.C. & Rafal Wolanski 

Z tego utworu podobają mi sie najbardziej dwa fragmenty :

"...Gdy ciebie przy mnie nie ma, rozpala wspomnienie na skórze..."

oraz

"...kradnie czas nasze dłonie ..." 

I tak to było prawie 13 lat temu. 

Jeżeli pojawi się tylko taka możliwość, to chętnie wznowię cały tomik "Jesienne U'Rozkoszenia". 

Exhumation ( rokokko remix ) - Nils Petter Molvaer

"W niedoskonałości" premierowy wiersz

"W niedoskonałości" powstał na kilka dni przed oficjalną premierą zbioru "Nic nie jest na Zawsze".
Prawie dwa lata temu.
Miał być zaczątkiem czegoś nowego.
Jednakże po 1,5 roku został wyparty przez niespodziewanie powstający, nowy materiał.
Większość poprzednich utworów została bezpowrotnie usunięta.
Ten wiersz być może dołączy jako bonus do nowego tomiku poezji.

"W niedoskonałości"

Mizernie kołysze wiatr
Na słońcu jeszcze młodym
Pastelowy odcień
Bez śladów niedoskonałości

Bezmiar ciszy zakłóca
Zrodzony z urojeń niepokój
Z podszeptów groźby utkane
Czas zwalnia kroku

W pamięci wracają urywki
Fragmenty scen i obrazów
Wypieranych przez lata w hipokryzję
Kłamstwach i obłudzie roześmianych

I szeleści ochoczo wiatr
Na schłodzonym, niemłodym już słońcu
Nie poruszy się jednak łza
Na skórze, w śladach niedoskonałości.

Wszelkie Prawa Zastrzeżone.
Autor : Rafał Wolański 2014.
Copyright by Rafał Wolański 2016.

Zdjęcie zapożyczone z internetu. 

The Traces of Me - wiersz

Ponad 1,5 roku temu opublikowałem wiersz "The Traces of Me" w dwóch wersjach językowych na portalu talent.pl
Był on jeszcze końcówką z wsadu po zbiorze "Nic nie jest na Zawsze" i pierwszym anglojęzycznym "Nothing is Forever".
Pomimo kilkustet odczytań, nie przypadł on chyba za bardzo do gustu czytelnikom. Został on potraktowany obojętnie, jak kwas zasadowy.
Dlatego opublikuję go raz jeszcze. Może tym razem przekona do siebie czytelników.

"The Traces of Me"

I leave Traces
unintentionally, spurious
Don't follow Me
forget to ...

I leave Traces
a crippled, distorted
Don't follow Me
Everything is destroyed.


"Ślady ode mnie"

Zostawiam ślady
Niechybnie fałszywe
Nie idź za mną
Zapomnij ...

Zostawiam ślady
Ułomnie zniekształcone
Nie idź za mną
Wszystko jest zniszczone.

Wszystkie Prawa Zastrzeżone.
Copyright by Rafal Wolanski 2014.

BIO 2016

Rafał Wolański - rocznik '82, z wykształcenia księgowy, zawodowo asystent kierownika na jednym z działów hotelu. Urodzony w Polsce na Śląsku, obecnie mieszkający poza granicami kraju w Niemczech. 

Jego przygoda z pisaniem zaczęła się już w czasach licealnych. Powstawały opowiadania, powieści, felietony i właśnie wiersze, które trafiały w ręce znajomych ze szkolnej ławki i osiedla, na którym mieszkał. 

Nie wybrał studiów polonistycznych, ponieważ bardziej interesowała go algebra i rachunki. 

Publikował w internecie i na łamach poczytnych forum. 

W 2010 roku został wypatrzony przez Ulę Bordych ze studenckiego radia Uzetka i zaproszony do wzięcia udziału w wieczorze poetyckim. 

Wiersze zaprezentowane podczas tej audycji, pochodziły z tomiku " Nie ma Miłości" , który ukazał się na stronasztuki.pl do pobrania w formie eBook jeszcze w tym samym roku. 

Od jesieni 2007 roku utwory z niego były publikowane na mojejgeneracji.pl.

"Cały świat", "Umarło piękno", "Ucichnie czas", "Ścieram kurze śladów życia", "Słońce ku zmierzchu się chyli", "Zaraz upadnę" , "Odłamki szkła", "I mów do mnie cicho","Puste pokoje", "I znikąd litości", "I jakoś mi tak nieswojo", doczekały się kilkuset odczytań, a sam tomik w formie eBook został pobrany w ilości ponad 2.500 sztuk. 

Na początku 2012 roku, będąc już w Niemczech zostaje zauważony przez prezentera niemiecko-polskiego radia Darmstadt, Elika Plichtę i zaproszony do audycji radiowej, podczas której premierowo zostaje odczytany wiersz "Zbliżenie" przez Iwonę Loranc, polską piosenkarkę muzyki poetyckiej i artystycznej. Wiersz ten zapowiadał nowy, po prawie 4-letniej przerwie tomik "Nisko".

W kwietniu tego roku bierze udział w przedsięwzięciu "Wierszobranie", który zrzesza poetów na emigracji. Popołudnie poetyckie odbyło się w restauracji "Gdańska" w Oberhausen, transmitowane przez telewizję. 

Przez zbieżność terminów, data premiery nowego tomiku zostaje przesunięta o kilka miesięcy. 

Tomik "Nisko" ukazuje się jako eBook na publikatornia.pl. 

Poza wspomnianym wyżej wierszem "Zbliżenie" w ramach akcji promującej ,pojawiają się również   utwory : "A nazajutrz", "Kakonita", "O kocie, którego nie było ", "Pif paf", " Ohne Uns", " Tafla ułomności ", "Posłysz me wołanie" i tytułowy "Nisko", który bije rekordy odczytań. 

Rok 2013 przynosi wznowienie tomiku wzbogacone o dwa nowe wiersze : " Nasz kwiecień " i "Zachowaj mnie w obrazach", przyjęte bardzo ciepło przez czytelników. 

Tomik "Nisko" pobrało niemalże 1.500 czytelników. 

Wiosną 2014 ukazuje się pierwszy angielskojęzyczny wiersz "Nothing is Forever", który zwiastował zbiór wierszy z lat 2002-2014. Spotkał się on z bardzo pozytywnym odbiorem, niemniejszem niż kolejny, polski już " Nie myślę o Tobie". 

Do końca tego, jak i przez cały 2015 rok ukazywały się wiersze promujące : "She", "Nikogo", "Portret własny", "At ' fast", " Blady świt zimy", "I niczego już, na zawsze", " I światło I cisza", "Umieram z braku miłości", zyskując pochlebne opinie czytelników.

Zbiór ukazał się rownież poprzez publikatornia.pl i został pobrany w formie eBook w ilości ponad 1.200 sztuk. 

W 2015 roku autor kończy współpracę z publikatornia.pl.

Jesienią 2015 zostaje podana informacja, że Rafal pracuje nad nowym tomikiem.

Sukcesywnie poprzez blog : wystrugany.blogspot.de , ukazuje się aktualizowana track lista z utworami. 

Premiera tomiku "Wystrugany" przewidywana jest na 2017.


Tomiki poezji:
Nie Ma Miłości 2008
Nisko 2012

Zbiory wierszy :
Nic nie jest na Zawsze 2014

Inne projekty :
Wierszobranie 2012

W oczekiwaniu na wznowienie :
Jesienne U' Rozkoszenie 2005
Zimowe Uwięzienie 2006

W przygotowaniu :
Wystrugany 2017

Bez poezji ?!

Kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt razy, mówiłem sobie, że to już ostatni raz, że nie będę więcej pisać. 

Nie dziwcie mi się. Człowiek potrzebuje po prostu jakiejś formy potwierdzenia, że to co robi, ma jakiś sens.

Piszę przez większą połowę swojego życia, przez co nieraz czuję się staro.

Powstaje kolejny tomik, zbieram do niego wiersze. Pytam siebie po co i dla kogo ?

Wiem, znajdą się osoby, które czekają. Wiem.

Przez ostatnie 15 lat nie udało mi się niczego wydać. Poniekąd sam sobie jestem winien, bo i za często o to nie walczyłem. Nie brałem udziału w żadnych konkursach etc. Dlaczego ? 

Chyba nigdy tak naprawdę nie wierzyłem, że to moje pisanie jest dobre. 

To tylko takie moje pisanie, a przecież tak wielu pisze.  

Gdy zaczynałem , mówili mi, że to minie, że to taki wiek. Pózniej w okresach najliczniejszej płodności, sam nie potrafiłem tego ogarnąć, było tego za dużo. 

Pomimo przerw, zawsze to moje pisanie wracało. Ileż razy zastanawiałem się, czy to już koniec, czy napiszę cokolwiek kiedyś coś jeszcze ???

W chwilach totalnego zwątpienia, rezygnacji, czy poczucia beznadziei, nie myśląc, nie zastanawiając się, przychodzi moment i piszę kolejny wiersz. 

Nie mam pojęcia skąd to przychodzi,  pojawia się nagle w danym ułamku sekundy, czasu, mój świat, ten inny od wewnątrz, emocje, odczucia, zmysły, coś się dzieje, czego nie potrafię nazwać, ani powstrzymać. 

Nie wiem, jakie są ramy określające talent, nie czuję się " artystą" ani "poetą" w jakimkolwiek znaczeniu tych słów. 

Zwyczajnie piszę, nieustannie. 

Czy to jest ważne, czy ma wartość, czy jest dobre, tego nie wiem. 

Ale to część mnie samego, tego drugiego.

Chciałbym widzieć , dostrzegać w tym piękno, magię, tajemnice. Opisywać delikatność nietrwałą, jak okruszki lodu. 

Nie wiem, jak długo będę pisać. Być może zniknie to któregoś dnia tak samo, jak i się pojawiło. 

To cudowne, ale i bolesne, gdy krzyczysz i odpowiada jedynie echo. 

Track lista utworów na nowy tomik :

1. Jesiennie o poranku

2. U schyłku lata

3. Skaza doskonałości 

4. Pozbawione czułości 

5. Doustnie zmierzchem 

6. Śmierć pustelnika 

7. Umieranie w życie

8. Anioł przy mnie 

9. Ślady po skrzydłach 

10. Sens znaczenia 

11. Bieg tchórza 

12. Bez miłości 

13. Łańcuszek z wisiorkiem bożym 

14. Odpadam z wyścigu 

15. Karma 

16. Matnia codzienności 

17. Spalona naiwność 

I to chyba jeszcze nie koniec ...

Copyright by Rafał Wolanski 2016. 

Wszelkie prawa zastrzeżone.  

Proza, czy poezja ? Cz. II Proza

Pisanie stało się częścią mojego życia. Czymś, co sprawiało, że czułem radość i spełnienie. Co nadało sens, stało się pasją i wywoływało uśmiech na mojej twarzy. 

Nigdy nie brałem udziału w żadnych konkursach, nie było mi to do szczęścia potrzebne. Samo pisanie wystarczyło. 

" Metamorfoza " i " Zgaszony płomień " to pierwsze dwa opowiadania, które zaprezentowałem jeszcze w 2001 roku.

Spodobały się czytelnikom, a i dla mnie były rekompensatą po " Zagubionym Szczęściu ".

Materiał na zbiór opowiadań " Finezje " zebrałem w kilka miesięcy, lecz nie wszystkie opowiadania dałem do przeczytania przed premierą. 

" Czasowa przystań " było zapiskiem snu, który opisywał historię chłopca , nie mogącego pogodzić się ze śmiercią ojca. 

" Morus " czyli magia, zaklęcia i wróżby. 

" Nie wysłana walentynka" było bodajże najpopularniejszym opowiadaniem. Konsekwencja czynów z romantyzmem w tle. 

" Nałogi nabyte " przedstawiały historie zhardziałego, zamożnego wdowca, którego szare życie odmienia pewna młoda kobieta. 

Oczywiście pojawił się ciąg dalszy losów bohaterów powieści " Zagubione Szczęście ", w krótkim epilogu. Gryzło mnie to, więc chciałem w pewien sposób dopisać i wyjaśnić jej fabułę. 

Zbiór opowiadań " Finezje " 2002 rok opatrzony został okładką mojego autorstwa, pojawiły się rownież osobne okładki dla dwóch opowiadań oraz wiersz tematyczny o tym samym tytule. 

Zbiór był obszerny, ciekawie zilustrowany, jednakże ilość czytelników zmalała. 

Posiadałem tylko jeden egzemplarz, a i chętnych było jakby mniej. 

Całość materiału przeczytało w sumie tylko kilka osób i książka wylądowała na półce. 

Zostałem przy pisaniu felietonów i praktycznie całkowicie poświęciłem się pisaniu wierszy. 

Marzyła mi się kolejna powieść, jednakże każdy tekst, który zaczynałem pisać, męczył mnie i nie byłem w stanie żadnego z powodzeniem ukończyć. 

Błądziłem, jak dziecko we mgle, poprawiając każde słowo, zdanie, akapit po kilkadziesiąt razy. Wypalałem się. 

W 2003 roku napisałem 4 nowe opowiadania. Prywatnych zapisków zgromadziłem już taką ilość, że postanowiłem zrobić z tego zbiór felietonów pod wspólnym tytułem "Myśli zebrane", które były gotowe w tym samym roku. 

Brakowało mi jednak prozy. 

Wiosną 2003 pojawił się pomysł na nową powieść "Jedyna na Zawsze". Następnie zrodziła się idea kontynuacji " Ślad nadziei" i trzecia, kończąca trylogie "Cień zbrodni". 

Niestety żadna z tych pozycji nigdy nie została ukończona. 

Jesienią 2004 dopinałem materiał na nowy zbiór opowiadań - Kwiaty Karminu- 

Niemalże wszystkie opowiadania zostały zaprezentowałem w większości nowym czytelnikom jeszcze przed finalnym ukazaniem się całości. 

"Sekret" o miłości bez metryki ; "Wsród zgiełku dnia" o pierwszym kroku w dorosłość; "Ucieczka donikąd" o proroczym śnie III wojny światowej ,czy nostalgiczne " Hospicium serca" napisane na cześć Kaliny Jędrusik. 

Psychologiczna rozprawka " Opiekun duszy, czyli zdrada dwóch żon w sprawie niejakiego L." i "Trauma", która odbiła się największym echem, opisująca przeżycia zgwałconej dziewczyny. 

Czułem, że temat " Traumy" , nie został spełni wyczerpany i być może zasługuje na osobne wydanie. Ale nie sądziłem, że praca nad " Z pamiętnika X" będzie aż tak wyczerpująca psychicznie. 

W którymś momencie straciłem ostrość widzenia, poddając się błędnie, aż do zatracenia. 

Po 4 latach powstała nowa książka. Ukończyłem ją z ledwością w sierpniu 2005, wysłałem do kilku wydawnictw. 

Otrzymałem około 10 negatywnych odpowiedzi. 

"Trauma" była niezwykle delikatna i osobista. Nad okładkami pracowałem z profesjonalnymi grafikami i fotografami. 

Była moja, ostatnia. 

Już w trakcie pisania czułem, że tematyka mnie przerasta, wymaga więcej, aniżeli byłem w stanie ofiarować. 

Wypaliłem się. 

W 2006 powstało kilka monodramów "Nałóg", które wyrzuciłem do kosza. Ten sam los podzielił materiał na drugą część felietonów "Myśli zebrane 2". 

Przestałem pisać. 

Pozostały wiersze w bardzo wątłym zakresie. 

W 2009 próbowałem wskrzesić moje pisanie za sprawą nowej powieści "Taka miłość". Nie dałem rady.

Latem 2011 powstało krótkie opowiadanie, tekst "Tafla ułomności" . Pózniej wyjechałem z kraju. 

W zeszłym roku , 2015, opublikowałem tekst " Trauma - 10 lat pózniej ", który przedstawiał osobną historię i nie miał nic wspólnego z książką. 

Czy planuje wrócić do prozy ?

Usiłuje skorygować na nowo "Traumę" i być może pokazać ją kiedyś, chociażby w formie eBook.  

Piszę w dalszym ciągu wiersze i to póki co mi wystarczy. 

Muszę poukładać jakoś życie i stworzyć dom, który będzie moją ostoją.  

Co przyniesie czas, zobaczymy.